SF YOI : Hime

Title : Hime
Pairing : VicYuri
#ยูริวีคลี่ Week 6 : Alternate Universe

ดอกลิลลี่ที่บานสะพรั่งที่สุดในโรงเรียน

วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ

เธอเปล่งประกาย เจิดจ้า น่าหลงใหล ส่งกลิ่นเย้ายวนไปทั่ว เป็นดั่งราชินีประจำโรงเรียนหญิงล้วนเลยก็ว่าได้ ไม่มีใครไม่รู้จักเธอ แม้แต่เด็กประถมก็ยังรู้ความสวยสะพรั่งจนสอบเข้าที่นี่กันเป็นแถว ผมสีเทาอ่อนกลืนไปกับผิวขาวนวลเหมือนจะทำให้เธอจืดจาง แต่กลับขับให้เธอเปล่งปลั่งและโดดเด่นยิ่งกว่าใคร ไม่ว่าผู้ใดก็ชอบเธอ ใฝ่ฝันอยากได้รอยยิ้มของเธอมาครอบครอง หรือแม้แต่ขอเฉียดใกล้เพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมเย้ายวนแม้เพียงน้อยก็ยังดี

“ปีนี้ไม่มีบทหรอคะ” วิคเตอร์จับผมของเธอเล่น แม้ดวงหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ก็พอจะมองออกว่าเธอไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ หกปีในโรงเรียนหญิงล้วน ไม่มีปีไหนที่เธอไม่ได้รับบทเจ้าหญิงเลยแม้แต่ปีเดียว เธอโดดเด่นกว่าใครบนเวที ใครจะเชื่อว่าปีนี้บทเจ้าหญิงจะไปเป็นของคนอื่นเสียได้

“ก็อยากให้วิคเตอร์เป็นเจ้าหญิงอยู่หรอกนะคะ แต่ปีหน้าวิคเตอร์ก็จะจบแล้วนี่นา ถ้าไม่เตรียมเจ้าหญิงเอาไว้แต่เนิ่น ๆ ละครเวทีต้องล่มแน่” วิคเตอร์ฉายแววตาครุ่นคิด จริงอยู่ถ้าละครเวทีขาดเขาไป ก็คงขาดสีสันสำคัญเป็นแน่ แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าใครกันจะมาแทนที่เธอได้ ยุบไปเลยก็ได้มั้ง ชมรมนี้ เธอคิดในใจ

“แล้วมั่นใจหรอคะว่าเด็กคนนั้นจะเป็นเจ้าหญิงได้” เธอถามเสียงเรียบ

“ก็เลยอยากวานให้วิคเตอร์ช่วยเป็นโค้ชให้หน่อยค่ะ”

“โค้ช? ฉันหรือคะ” ถึงหลายคนจะบอกว่าเธอสวยและงดงามปานนางฟ้า แต่วิคเตอร์มั่นใจว่านิสัยโดยกำเนิดเธอไม่ดีนักหรอก ถ้าต้องคอยพร่ำสอนพวกลูกหมูฝึกหัดจะลำบากตัวเองเปล่า ๆ

“ยูริ ยูริอยู่ไหนน่ะมานี่หน่อยสิ” ยูริ? แค่เชื่อก็ดูเหลาะแหละ วิคเตอร์ถอนหายใจ ก่อนสายตาจะโดนตรึงไว้ที่หน้าประตู เด็กสาวตัวเล็กเหมือนเด็กแรกเกิด สีผมดำสนิทมัดอยู่ข้างหลัง หน้าม้าปรกใบหน้าบวกกับแว่นตาหนาเตอะทำให้มองไม่เห็นนัก แต่ความน่ารักสดใสกลับกระจายเสียใจวิคเตอร์คุมร่างกายไว้ไม่เธอ สาวน้อยเดินจับกระโปรงอย่างเขินอาย ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาว่าที่โค้ชมือใหม่ ดวงตาฉายแววประหม่าช้อนมองวิคเตอร์เพียงแวบเดียวก็รีบก้มหน้า ยูริค่ะ คัทสึกิ ยูริ เธอแนะนำตัวเสียงสั่น ผู้กำกับสาวอธิบายเรื่องที่จะให้วิคเตอร์เป็นโค้ชให้ยูริฟัง และรอยยิ้มยินดีบนริมฝีปากอิ่มนั้นทำเอาวิคเตอร์ทำตัวไม่ถูก ทั้งที่ใจอยากดูถูกให้ร้องไห้แล้วขโมยบทเจ้าหญิงคืนมาเสีย แต่เมื่อเห็นเด็กคนนี้แล้ว กลับพร้อมใจยกบทนี้ให้อย่างไม่มีข้อแม้ ซ้ำยัง---

“บทเจ้าชายล่ะ บทเจ้าชายล่ะคะ” วิคเตอร์ร้อนรน ไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีใครมาเป็นเจ้าชายของเจ้าหญิงคนนี้ล่ะก็

“กำลังคัดเลือก---“

“ไม่ต้อง ฉันจะเล่นเป็นเจ้าชายเอง เป็นโค้ชให้เด็กคนนี้ด้วย อย่างนี้ได้ใช่ไหมล่ะ” วิคเตอร์ถือวิสาสะจับมือยูริแน่น ทั้งนุ่ม แต่ก็เย็นเฉียบ และแปลกที่วิคเตอร์เองก็ไม่ต่างกันเลย คิดไปเองว่าคงเพราะตื่นเต้นที่จะได้เป็นโค้ช เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งแม้แต่เขาเองยังไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ ที่สำคัญ เขาจะไม่ยกเจ้าหญิงองค์น้อยให้ใครเด็ดขาด

END or ?

จบแล้วค่ะ สั้น ๆ เพราะคิดต่อไม่ออก

เรื่องราวของเหล่าลิลลี่ในโรงเรียนหญิงล้วน

ขอบคุณที่อ่านนะคะ